Uitgebreid zoeken     
 
Home  |   Hulp & Tips  |   Bericht plaatsen  |   Mijn berichten  |   Inloggen  |   Folder  |   Colofon  |   Nieuwsbrief  |   Contact   |   Forum
 
 
Kunstmarktplaats
 
magazine
 
 
plaats bericht wat is kunstzinnig.nl

 
Achtergrond

Passie en geluk op reis, door Anja van de Poll


Magazine » Achtergrond » Schilderijen en Tekeningen








Achtergrond:Passie en geluk op reis, door Anja van de Poll

Passie en geluk op reis. Via het forum riepen we op: WAAR vond je inspiratie? Kunstzinnig resiverhaal 1, door Anja van de Poll. Zij reisde in Frankrijk haar favoriete schilders achterna. En vond passie en geluk. 

Wáánzinnig intrigerend vind ik de schilderijen van Pablo Picasso, Henri Matisse en Raoul Dufy. Drie schilders met een beetje dezelfde stijl, die alle drie naar Zuid Frankrijk afreisden om zich daar te storten op het produceren van prachtige schilderijen. Alle drie streken ze neer aan de Côte d’Azur, alle drie waren ze gecharmeerd van het Mediterrane leven, de zon, de warmte en het licht.

Dat Zuidfranse licht, waar ook Vincent van Gogh zo over zwijmelde, heb ik nog niet kunnen ontdekken in de paar keer dat ik de Route Soleil nam. Na eindeloos rechtdoor rijden kom je bij Salon-de-Provence op een soort kruising en moet gekozen worden tussen rechtdoor naar Marseille, rechtsaf richting Arles of linksaf richting Nice.

Schilderen op de veranda
In mei 2006 reisde ik met een goede vriendin naar Frejus, de kofferbak vol met verf, kwasten en kleine doeken van 20 x 20 cm. We huurden een luxe caravan op een viersterren camping en konden op onze overdekte veranda, aan een grote houten tafel, heerlijk relaxed schilderen. Hartstikke leuk om te doen, zeker op de dagen dat de zon het laat afweten en een verfrissende regenbui het altijd aanwezige brandgevaar weer enigszins vermindert. We wisselden het schilderen af met ritjes naar middeleeuwse dorpen en steden, met boottochtjes en strandmiddagen. Met een tas vol schilderijtjes kwam ik terug. Ik heb geweldige herinneringen aan die fantastische vakantie.

Het beroemde licht
Hoewel ik in juni 2007 nog bijna drie weken in Zuid Frankrijk ben geweest, vlieg ik in September 2007 opnieuw de Alpen over, dit keer naar Nice. Ik wil wandelen, de natuur in, de sporen van beroemde schilders volgen. En ik wil dat beroemde licht nou wel eens zien. Hoewel het voorjaar in Zuid Frankrijk bijzonder prachtig is en heerlijk geurt naar bloesem en zee, kon ik dat speciale licht niet ontdekken in de omgeving van Saint Tropez, Marseille of lavendelhoofdstad Sault.

Dit keer wil ik Matisse volgen, die een behoorlijk stempel drukte op de stad Nice en het achterland. De verf blijft thuis, maar potloden en tekenblok gaan mee. Negen dagen wandel ik iedere dag op een andere bestemming. In Tende teken ik de bergen en de spoorbrug, in Nice een statige villa en in Menton het zicht op de stad vanuit de boulevard. En ik fotografeer bloemen, planten, zeegezichten en landschappen om die prachtige taferelen thuis te kunnen schilderen.

Zo neem ik de bus naar Vence en wandel naar le Chapelle du Saint-Marie du Rosaire, die Matisse liet bouwen als dank voor de verzorging die hij kreeg na een zware operatie.

 

Brok in de keel bij Matisse
Onderweg passeer ik de villa ‘Le Reve de Matisse’ en stel me voor hoe het zou zijn om daar te wonen: ongetwijfeld fantastisch. De villa wordt commercieel uitgebuit: je kunt er een schildervakantie houden, met schilderles. Ik loop door naar de kapel en bof dat de kapel open is. Als ik binnenloop val ik met m’n neus in de boter: een rondleiding door een zeer strenge zuster. Ze vertelt vol verve over de Dominicaanse orde, het initiatief van Matisse en de betekenis van alle tekeningen die op de muren zijn aangebracht. Vol liefde vertelt ze dat Matisse, toen de kapel af was, met een diepe zucht concludeerde dat hij zijn meesterwerk gemaakt had. Dit vond hij het allermooiste dat ooit uit zijn handen kwam. Even kreeg ik een brok in mijn keel, bij het voorstellen van dat moment.

HET licht…
Ik bezoek, net als vele schilders die mij voorgingen, het gezellige centrum van Vence en als ik de bus terug neem, besluit ik dat ik meteen door ga naar het Matisse museum in Cimiez, de sjieke heuvels van Nice. Als ik de bus uitstap loop ik een park binnen: een olijfboomgaard, met op de achtergrond het rode huis waar Matisse woonde, en dat nu als museum fungeert. Ik loop de boomgaard in, richting het aangrenzende klooster en ineens zie ik het ! Ja, dáár, tussen die olijfbomen door: het prachtige Zuid Franse licht! Dit is het licht waar de vroegere schilders van zwijmelden. Dit is het licht wat ze op het doek probeerden te vatten. Het licht waar Vincent van Gogh en Cezanne het over hadden. En ik moet zeggen: het is prachtig! Ik ga op een bankje zitten en geniet van dit spel tussen zon en schaduw in vele groentinten.

Camera draait op volle toeren
Later loop ik naar het klooster van Cimiez en begrijp waarom Matisse, als buurman, vele uren doorbracht in de overweldigende tuin achter het klooster, vol rozen, citrusbomen en zeldzame bonte bloemen. Mijn fotocamera draait op volle toeren, zodat ik zoveel mogelijk van dit moois kan vastleggen om als herinnering mee naar huis te nemen. Ik ga op een bankje in de schaduw en de wind zitten en blijf lang genieten van deze bijzondere tuin. Naast het klooster ligt Henri Matisse begraven, evenals Raoul Dufy. Ik bezoek hun graven.

Het Matisse-museum had ik al eens bezocht, maar aangezien het gebouw gerenoveerd was, besluit ik toch opnieuw naar binnen te lopen. Ik hou van de geschilderde odalisken van Matisse, van zijn geschilderde goudvissen en de vele gezichten op Nice. Daarvan is maar weinig aanwezig in dit museum. Hier zijn het meer de knipsels waaruit de collectie bestaat. Ik blijf niet lang, maar ben allerminst teleurgesteld.

In Le Mussee des Beaux Arts bekijk ik de collectie schilderijen van Dufy, die net als Matisse, heel goed de sfeer van de rivièra kon weergeven. Ik geniet van de veelvoud aan kleur en herken de plekken, ook al zijn sommige aanzichten van Nice behoorlijk gemoderniseerd sinds Dufy ze schilderde.

Aan Picasso ben ik niet toegekomen. Hem had ik al uitgebreid in Barcelona en Parijs gevolgd en in de wetenschap dat zijn werk binnenkort naar Den Haag zou komen, gaf ik andere schilders mijn prioriteit. Zo ook aan Cocteau, die in Menton geëerd wordt met een museum.

Kan ik me vestigen als schilder in Nice?
Ik maak nog een treinreis naar Entrevaux, bewandel het Nietzsche pad in Eze, en wil nog de mogelijkheden onderzoeken om me als schilder in Nice te vestigen. Daarvoor blijft weinig tijd over, want ik ben maar 9 dagen in Nice en heb in die paar dagen een mega-programma afgewerkt.

Ik loop het atelier van Kuky de Zubeis aan de rue Cathrine Segurane binnen. Buiten is het een teringherrie, door het opbreken van de weg om tramrails door het centrum van Nice aan te leggen. En stoffig is het van het rondwaaiende zand, dus het is als een oase binnenlopen als  ik mijn voeten veeg en de deur achter me sluit. Een kleurrijke, gezellige sfeer heerst er. Ik voel me er meteen op mijn gemak en knoop een gesprek met Kuky aan over de (on)mogelijkheden van het jezelf vestigen als schilder in  Nice. Het huren van een pand is verschrikkelijk duur in Nice en de Fransen kopen geen schilderijen. Dat laten ze over aan de toeristen, maar lang niet alle toeristen vertrekken uit Nice met een schilderij onder hun arm en als ze dat al doen, dan is dat vaak een beeld van de baai. Daarnaast is de concurrentie moordend. Om je als kunstenaar te vestigen moet je bovendien eerst via het Ministerie van Cultuur in Parijs een vergunning aanvragen. Daarvoor moet je schilderijen naar Parijs sturen, en zelf ook langs gaan om je kunsten te vertonen. En dan is het afhankelijk van je stijl of je je vergunning krijgt, waarvan je vele maanden later pas bericht krijgt.

Art Brut in de straat
Verderop in de binnenstad ontmoet ik een Albanese schilder van Art brut. Ook hij zag er niet uit als een commercieel geslaagd schilder, ook al gebruikte hij de gehele straat als atelier door zijn schilderijen aan de muren van alle panden in de straat op te hangen. Een gesprek met deze schilder is niet echt mogelijk omdat ik zijn gebrekkige Frans niet kan verstaan.


Passie en geluk
Op de avond voor mijn vertrek krijg ik een afscheidscadeautje: een geweldige ervaring met duizenden visjes. Ik schilderde die ervaring, kwam met dat schilderij en het verhaal erachter in de krant ‘Amersfoort Nu’.
Terug in Nederland begin ik vol passie te schilderen:
‘De tuin van Eze’’De tuin van Cimiez’ en ’Visjes Nicoises’.

Het is moeilijk te beschrijven hoe extreem gelukkig ik me tijdens deze reis naar Nice voelde. En terwijl ik schilder, denk ik na over mijn volgende reis, waarbij ik weer veel hoop te ontdekken. Dit keer ga ik over de Cycladen island hoppen. Al die blauwe kapelletjes, die witte huisjes, die pelikanen, zonsondergangen en blauwe wateren waardoor deze eilanden (Mykonos, Paros, Naxos, Santorini) zo beroemd zijn ga ik zien, fotograferen, tekenen en schilderen. Ik kan niet wachten tot het zover is.











Ook een reisverhaal schrijven? Mail de redactie!!!! redactie@kunstzinnig.nl











 




CategorieSchilderijen en Tekeningen
Websitehttp://www.anjavandepoll.nl
Aantal keer bekeken5044
Datum6 februari 2008

  Neem contact op met Anja van de Poll
 
  Alle advertenties van Anja van de Poll
 
  Meer over Anja van de Poll
 
  Interview met Anja van de Poll
 
  Tell a friend
 

Terug naar Achtergrond


 
 
60229510 Bezoekers Zakelijk adverteren | Disclaimer | Voorwaarden | Privacy | Persinformatie | In de Media © 2006-2017 Kunstzinnig.nl

47ms